வியக்கத் தெரிந்த மனமே!

கௌரவம்  அளிக்கப்பட  வேண்டிய  முறை இதுதான்!

        பம்பாய் பல்கலைக்கழகத்தில் 2015’ம் வருஷம் ’சமஸ்கிருத தினம்’ என்று ஒரு நாள் கொண்டாடினார்கள். விழாவில் சமஸ்கிருத வளர்ச்சிக்கு   நிறைய பணிகள் புரிந்து வரும் டாக்டர் கௌரி என்ற ஒரு சமஸ்கிருத அறிஞர்  கௌரவிக்கப்பட இருந்தார். 

அவருக்குக் கௌரவம் அளிக்க  மகாராஷ்டிர முதல்வர் தேவேந்திர ஃபட்னாவிஸ் அழைக்கப்பட்டிருந்தார்.

                   விழா மேடையில் டாக்டர் கௌரி, விழா நிர்வாகிகள், 
மற்றும் பல்கலைக்கழக  உயர் அதிகாரிகள் அனைவரும் 
அமர்ந்திருந்தார்கள்.  முதல்வருக்காக காத்திருந்தார்கள்.  குறித்த 
நேரத்திற்கு முதல்வர் தேவேந்திர ஃபட்னாவிஸ் வந்தார்.   

        மேடையேறிய  முதல்வர் தனக்கு ஒதுக்கப் பட்டிருந்த நாற்காலியில் அமரச் செல்லவில்லை. மாறாக அந்த சமஸ்கிருத விருது பெறவிருக்கும் பெண்மணி உட்கார்ந்து இருந்த இடத்திற்குச் சென்று, பவியத்துடன் குனிந்து, அவர் காலைத் தொட்டு நமஸ்கரித்து விட்டு, மைக்கின் முன் சென்று உரை நிகழ்த்த ஆரம்பித்தார்."There are very few people left on this earth, in this era who really deserve this gesture and Dr. Gauri is one of them".        
ஃபட்னாவிஸின் பணிவையும், காலைத் தொட்டு நமஸ்கரித்ததையும்
பார்த்து அனைவரும் அப்படியே வியப்பில் உறைந்து போனார்கள்.

              தற்போது டாக்டர் கௌரி கேரளாவிலுள்ள சின்மயானந்தா 
பல்கலைக்  கழகத்தில் டீன் பதவியில் உள்ளார்.

(இத்தகவலைத் தந்தவர்: குறிப்பிட்ட விழாவிற்குச் சென்றிருந்த  திருமதி வீணா அமோலிக் அவர்கள். அவருக்கு என் நன்றி.)

இன்னொரு வியப்புத் தகவல்.

பலே விற்பனை

சமீபத்தில் Lillian Eichler Watson  என்ற எழுத்தாளர் 70 வருஷத்திற்கு முன்பு தொகுத்த ஒரு புத்தகம் லாட்டிரி பரிசு மாதிரி எனக்குக் கிடைத்தது. எல்லா கட்டுரைகளும் அபாரமான கட்டுரைகள் மட்டுமல்ல, நெகிழ்ச்சியூட்டும் கட்டுரைகள். அதில் படித்த ஒரு கட்டுரைக்கு,  தமிழ் உடையான வேட்டியைக் கட்டி, அடுத்த பதிவாக விரைவில் போடுகிறேன். சற்று நீண்ட பதிவாக இருக்கும். இரண்டு மூன்று பாகங்களாகப் போட வேண்டியிருக்கும் எனக் கருதுகிறேன்.

 லில்லியன் 1922 -ல்   A BOOK OF ETIQUETTE  (ஒழுங்கு நடைமுறைகள் (?)) என்ற தலைப்பில் ஒரு புத்தகம் எழுதினார். அது இரண்டு  வருஷத்தில் இருபது  லட்சம் காபிகள் விற்றன. லாபம் மட்டும் இரண்டரை லட்சம் டாலராம்  (இன்றைய கணக்கில் 30 லட்சம் டாலர் இருக்கும்!)

JEOPARDY கேள்விகள்

அமெரிக்க டி.வி.யில் முப்பத்தைந்து வருஷமாக நடந்து வரும் வினாடி வினா நிகழ்ச்சியான JEOPARDY-யில் இதுவரை கேட்கப்பட்ட கேள்விகளின் எண்ணிக்கை எழுபத்தைந்தாயிரத்துக்கும் அதிகமாம்.

மின்னல் வேகம்
பிரபல ஜெர்மன் கார் நிறுவனம்:  BUGATTI (புகாட்டி).  கார் பந்தயத்திற்கு உகந்த காரை அவர்கள் தயாரித்து வெள்ளோட்டம் விட்டார்கள். மணிக்கு  304 மைல் வேகத்தில் பறந்ததாம்.

லால்பகதூர் சாஸ்திரி

 நேருவிற்கு பிறகு யார் என்ற பெரிய கேள்வி அறுபதுகளில் எழுந்தது.   'AFTER NEHRU, WHO? 'என்ற தலைப்பில் ஒரு புத்தகம் கூட வெளியாயிற்று.

நேரு 1964-ம் ஆண்டு  காலமானதும், எந்தவித குழப்பமும் இல்லாமல் லால்பகதூர் சாஸ்திரி பிரதமர் ஆனார். எளிமையே உருவானவர்.

அவரை எப்படியாவது சந்தித்து, ஒரு சின்னக் கட்டுரையாவது எழுத வேண்டும் என்று என் மனம் துடித்தது.  டெல்லி போய் இரண்டு வருடங்களே ஆகி இருந்ததால், அவரை சந்திக்க அனுமதி வாங்குவது எப்படி என்பதெல்லாம் எனக்குத் தெரியவில்லை.

அவரைப் பற்றியச் செய்திகளை எல்லாம் விழுந்து விழுந்து படித்தேன். அப்போது எனக்கு ஒரு சின்னத் தகவல் கிடைத்தது. சாஸ்திரியின் மூத்த மகன்  ஹரி கிருஷ்ணா டெல்லியில் உள்ள ஒரு நிறுவனத்தில் பணியாற்றுவதாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. ஆயிரம் தயக்கத்திற்கு பிறகு துணிச்சலை வரவழைத்துக் கொண்டு. அந்தக் கம்பெனி டெலிபோன் எண்ணைக் கண்டுபிடித்து, அவருக்குப் போன் செய்தேன்.  அவரிடம் என்னைப் பற்றியும், குமுதம் பத்திரிகையைப் பற்றியும் கூறிவிட்டு, என்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டேன். என் கோரிக்கையைச் சொன்னேன்.

நெப்போலியனின் பேச்சின் வீச்சு!

முன்குறிப்பு: பாட்டுத் திறத்தாலே இவ்வையத்தைப் பாலித்திட வேண்டும் என்று மகாகவி பாரதி பாடினார். அதில் வெற்றியும் பெற்றார். பேச்சு திறத்தாலே வையத்தைப் வென்றுள்ளார்கள், ஆட்சிகளைப்  பிடித்துள்ளார்கள்: தக்க வைத்துள்ளார்கள்.

இரண்டாவது உலகப் போரில் சர்ச்சில் தனது வீரமிக்க   உரைகளாலேயே போரில் வென்றார் என்பார்கள். 

   மறக்க முடியுமா, 1947 ஆகஸ்ட் 15 அன்று  இரவு செங்கோட்டையில் நேருஜி நிகழ்த்திய  TRYST WITH  DESTINY உரையை? 

   மார்ட்டின் லூதர் கிங்கின் I HAVE A DRAEM, உரை, ஆப்ரகாம் லிங்கன்  கெட்டிஸ்பர்க் போர்க்களத்தில் நிகழ்த்திய அற்புதமான உரை ஆகியவை சரித்திரத்தில் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.

நெப்போலியன்  மாவீரன் மட்டுமல்ல; வீரம் செறிந்த பேச்சும் அவருக்கு கைவந்த கலை. நெப்போலியனைப் பற்றிய சிறு குறிப்பை முதலில் தருகிறேன்.  

இத்தாலியில் 1769 ஆம் ஆண்டு ஆண்டு, ஆகஸ்ட் 15ஆம் தேதி நெப்போலியன் பிறந்தார். 16 வயதில் ராணுவத்தில் சேர்ந்தார். படிப்படியாக முன்னேறி 1804-ம் ஆண்டு மன்னரானார்.  அவருடைய ஆட்சிக் காலத்தில் ஐரோப்பாவில் ஒரு வல்லரசாகப் பிரான்சு ஆனது. 

பரிவு மாமி- 2

வீட்டுக்கு விளக்கேற்ற ஒரு நாட்டுப்பெண் வர வேண்டும்” என்று நம் குடும்பங்களில் கூறப்படுவது உண்டு.

 மாமி புகுந்த வீட்டில் விளக்கேற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை. வீட்டில் ஒரு அகல் விளக்காகவே அவர் விளங்கினார். நான் எதையும் மிகைப்படுத்திக் கூறவில்லை. 
    அவரது ஒவ்வொரு நடவடிக்கையும் துளிக்கூடப் பாசாங்கு இல்லாத, இயல்பான அம்சமாகும். வேறு எந்த மாதிரியும் அவரால் இருக்க முடியாது. தான் தனிப்பிறவி என்றோ, மாதர்குல மாணிக்கம் என்றோ கருதிக் கொள்ள அவருக்குத் தெரியாது. இயல்பான எளிமைதான், அவருடைய Fair and Lovely க்ரீம்.

  மாமா ஒரு பள்ளி ஆசிரியர். சமூக சேவகர். மாமியிடம் முழுப் பொறுப்பையும் கொடுத்து விட்டு எளிமையாக, அலட்டல் இல்லாமல் “எல்லாம் அவள் பார்த்துப்பாள்” என்று இருப்பார். ஒதுங்கி இருக்க மாட்டார். பக்கபலமாக இருப்பார். அரவணைப்பாக இருப்பார்.

  குடும்பம் என்றால் நூறு பிரச்சனைகள் இருக்கும். ஒன்று போனால் ஒன்று வரும். கடல் அலை போல். அதுதான் வாழ்க்கை. பிரச்சினைகளை மனத் தெளிவுடன் எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பது அவரது வாழ்க்கை நெறிமுறை. மாமி என்ற தீபத்திற்கு அவர் எண்ணெய்.

ஆகா, ஒரு தம்பதி என்றால் இப்படி அல்லவோ இருக்க வேண்டும் என்று என்னை வியக்கச்  செய்தவர். அதனால் அவர்களை என் ஆதர்ச தம்பதியாகக் கருதத் தொடங்கினேன். பின்னால் எனக்குத் திருமணம் ஆனதும் அவர்களை எங்களது ‘ரோல் மாடல்’ என்று வைத்துக் கொண்டோம். அது எங்களுக்கு ஒரு வரப்பிரசாதமாக அமைந்தது.

வாழ்க்கையில் பல சந்தர்ப்பங்களில், பல சூழ்நிலைகளில் பல்வேறு முடிவுகளை, சிலசமயம் கடினமானவைகளையும் சில சமயம் எளிமையானவைகளையும் எப்படிக் கையாள்வது என்று புரியாமல்  குழம்பி நிற்கும் கணங்களில் இதை ‘மாமி’ எப்படிக் கையாண்டிருப்பார் என்று நாங்களே சிந்தித்து, நாங்களே அவர்கள் சார்பாக ஒரு ஆலோசனையை எங்களுக்குச் சொல்லிக் கொள்வோம். 

பரிவு மாமி

அறுபது வருஷங்களுக்கு மேல் ஆகி விட்டது. ஆனால் அந்தக் கணம் அப்படியே நினைவில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கிறது. அதற்குக் காரணம்,  முகத்தில் புன்னகையையும், குரலில் பரிவையும், தோற்றத்தில் ஒரு பொலிவையும் கொண்ட பெரிய மாமி, “வாடாப்பா” என்று அழைத்த நேர்த்தி. அவர் என் பெரிய மாமாவின் மனைவி.

  சிறுவன் நான், முதன்முதலாக மாமாவைப் பார்க்கச் சென்னைக்கு வருகிறேன். ஜார்ஜ் டவுன்  சென்று என் தாத்தாவின் வீட்டின் வாயிற் கதவைத் தட்டுகிறேன். வீட்டின் பின்கட்டிலிருந்து வருகிறார் பெரிய மாமி. இன்னும் அந்த பட்டப் பெயர் அவருக்கு வரவில்லை. வீட்டின் மூத்த பிள்ளையின் மனைவிதான். பின்னால் அவரது மைத்துனன்களுக்குத் திருமணம் ஆனதும் மாமிக்குப் ‘பெரிய’   என்ற பட்டம் கிடைத்தது.

கதவைத் திறந்தபடியே ‘வாடாப்பா’ என்று அவர் பாசமுடன் அழைத்த பாங்கு என் மனதில் அந்தக் கணத்தை மறக்க முடியாத கணமாகச் செய்து விட்டது.

         இன்று மாமி இல்லை. ஆனால் அவரது நினைவுகள் மகிழ்ச்சியையும் நெகிழ்ச்சியையும் என்னுள் ஏற்படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. சில வருடங்களுக்குப் பிறகுதான், சற்று வளர்ந்து பெரியவனான பிறகுதான் மாமியின் பரிவு என்னுள் புரிந்த ஜாலத்தை உணர்ந்தேன். அதுவரை அவர் ‘எனக்குப் பிடித்த மாமி’ என்ற அளவில்தான். சென்னைக்கு வரும்போது அவரை சந்தித்திருக்கிறேன். அதன் பிறகு 30, 40 வருஷங்கள் குடும்ப நிகழ்ச்சிகளில் அவரைப் பார்த்திருக்கிறேன். அவர் குசலம் விசாரிக்கும் போதே நம்மை அன்பால் குளிப்பாட்டி விடுவார். கண், காது, மூக்கு மாதிரி புன்னகையும் அவர் முகத்தின் ஒரு நிரந்தர அம்சம்.

மாமனார், மாமியார், மைத்துனர்கள், நாத்தனார் என்று சற்றுப் பெரிய குடும்பம். சென்னைக்கு வரும் உறவினர்களக்கு அந்த வீடு, வசதியான தங்கும் விடுதி. எத்தனை பேர் வந்தாலும் மாமியின் முகத்தில் அலுப்போ சலிப்போ வராது. அவரது சாம்ராஜ்யம் சமையலறை. அந்த சமையலறை மேற்கூரையில் வெளிச்சம் வருவதற்காகப் பொருத்தப்பட்ட கண்ணாடி வழியாக சூரிய ஒளி  அடுப்பின்  முன் அவர் குத்துக்காலிட்டு உட்கார்ந்திருக்கும் இடத்தின் மீது விழும். அப்போது அவரது வைர மூக்குத்தியும் வைரத் தோடும் ஒளிச் சிதறுலுடன் பளிச்சிடும். மாமியின் முகத்திற்கு அவை கூடுதல் நேர்த்தியை அளிக்கும்.

மைத்துனர்களுக்கு கலியாணம் ஆயிற்று. வீட்டிற்குப் புது மாட்டுப் பெண்கள் வந்தார்கள். அவர்களுக்குப் பெரிய மாமி, மூத்த நாட்டுப் பெண்ணாக இல்லாமல் உடன் பிறந்த சகோதரியாகத் திகழ்ந்தார். சமையல் செய்வது தனது உரிமை மாதிரி அவர் செய்து வந்தார். அது மட்டுமல்ல, யாருக்கு உடம்பு சரியில்லை என்றாலும், ரிக் ஷாவை வரவழைத்து (தெருமுனையில் ரிக் ஷா ஸ்டாண்ட்) பக்கத்துத் தெரு டாக்டரிடம் அழைத்துப் போய் வருவார்.  எல்லா காரியங்களையும் இயல்பாகச் செய்வார்.

ஐஸக் நியூட்டன்

தெரிந்த பெயர்; தெரியாத விவரங்கள்

ஐஸக் நியூட்டன் (1643-1727)

ஐஸக் நியூட்டனின் பெயரைத் தெரியாதவர் யாரும் இருக்க மாட்டார்கள். துரதிர்ஷ்டம், அவரைப்பற்றி பலருக்கு   வேறு எதுவும் தெரியாது. சிலருக்கு ‘பூமியின் ஈர்ப்பு சக்தியைக் கண்டுபிடித்தவர்’ என்று மட்டும் தெரியும்.

மனித சமுதாயத்திற்கு அவர் அளித்துள்ள சேவையை மிஞ்ச இதுவரை எந்த விஞ்ஞானியும் தோன்றவில்லை.

ஏதோ ஆப்பிள் மரத்தடியில் சோம்பேறியாக உட்கார்ந்திருந்தபோது ஆப்பிள் விழுந்ததைப் பார்த்து பூமியின் ஈர்ப்பு சக்தியைக் கண்டுபிடித்தார் என்று மட்டும் சொல்வது அவருடைய பெயருக்கு நாம் இழுக்கு செய்வதற்கு சமம்.

வான சாஸ்திரம், Integral Calculus, நியூட்டனின் விதிகள், கணிதம், (Optics), (Physics) ஆகிய பல துறைகளுக்கு அஸ்திவாரம் அமைத்துத் தந்தவர். இன்றைய விஞ்ஞானத்திற்கும் அடித்தளம் அவர் கண்டுபிடித்தவை ஆகும். 

எளிமையும் அடக்கமும் உடைய இந்த உலக மகா விஞ்ஞானி ஒரு சமயம் கூறிய வாசகம்,   24 காரட் தங்கத்தால் பொன் எழுத்துகளாகப் பொறிக்கத் தக்கவை.

சி.வி. ராமனின் எளிமை

எம். வி. காமத் ஒரு பத்திரிகை நிருபர். சில ஆண்டுகள் இல்லஸ்ட்ரேடட் வீக்லியின் ஆசிரியராக இருந்தார். அமெரிக்காவில் டைம்ஸ் ஆப் இந்தியாவின் நிருபராக இருந்தார். பின்னால் பிரசார் பாரதியின் தலைவராகவும் இருந்தவர். அவர் சமீபத்தில் தனது 93வது வயதில் காலமானார். 

 A journalist at at Large  என்ற அவர் எழுதிய  புத்தகத்தில் பல தகவலகளைத் தந்திருக்கிறார்.. நோபல் பரிசு பெற்ற விஞ்ஞானி ஸி.வி. ராமன் பற்றி எழுதியுள்ள குட்டிக் கட்டுரையைச் சுருக்கித் தருகிறேன்.

நோபல் பரிசு பெற்ற டாக்டர் சி.வி. ராமனிடமிருந்து கற்ற பாடங்கள்

ஒரு கோடை கால மாலை நேரம். சூடு குறையவில்லை. டில்லி கான்ஸ்டிட்யூஷன் ஹவுஸின் வரவேற்பு ஹாலில், அங்கிருந்த பல பத்திரிகைகளைப் புரட்டிக் கொண்டிருந்தேன். என்னைத் தவிர அங்கு வேறு யாரும் இல்லை.

     புது டில்லிக்கு நான் புதிது. யாரையும் எனக்குத் தெரியாது. கையில் அதிகப் பணமும் இல்லாததால் எங்கும் பார்ட்டி, கீர்ட்டி என்று போக வசதி இல்லை. ஆகவே லௌஞ்சில் தனியாகப் பொழுதைப் போக்கிக் கொண்டிருந்தேன்.

     அந்த சமயம் யாரோ ஒருவர் என் சோபாவுக்கு எதிரில் இருந்த சோபாவின் அருகில் வந்து கொண்டிருந்தார். அவர் தலைப்பாகையைப் பார்த்ததும் எனக்கு அவர் டாக்டர் சி.வி. ராமன் என்பது தெரிந்தது. பௌதிகத்தில் நோபல் பரிசு பெற்ற விஞ்ஞானி என் எதிரில்! அவருடன் பேசலாமா கூடாதா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் இப்படி ஒரு வாய்ப்பு கிடைப்பது அபூர்வம். அதை நழுவ விடக்கூடாது. ஆகவே அவரிடம் என்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டேன். 

ஆர்ட் பக்வால்ட் என்னும் ஜீனியஸ்

அரசியல் நகைச்சுவை மற்றும் நையாண்டி எழுத்தாளர் ஆர்ட் பக்வால்ட் ஒரு ஜீனியஸ். இரண்டு நாளைக்கு ஒரு கட்டுரை வீத்ம் பல வருஷங்கள் எழுதியவர். பல் வேறு நாடுகளில்  உள்ள  சுமார்  500  தினசரிகளில் அவரது கட்டுரைகள் சிண்டிகேட் செய்யப்பட்டு வெளிவந்து கொண்டிருந்தன.
பல வருஷங்கள் ஹிந்து நாளிதழிலும் வெளிவந்து கொண்டிருந்தன. அவற்றையெல்லாம் வெட்டி எடுத்து பல நோட்டுப்புத்தகங்களில் ஒட்டி வைப்பது என் வழக்கம். கட்டுரைகளில் சிற்சில அமெரிக்க விஷயங்கள் புரியாது. இருந்தாலும் நையாண்டியும், சரளமான ஆங்கில நடையும் அவரது ரசிகனாக என்னை ஆக்கிவிட்டன.

நான் டில்லி வந்த பிறகு, தாரியாகஞ்ச் நடைபாதையில் , அவர் எழுதிய  Don't forget to write  என்ற, 1961-ல் வெளியான புத்தகம் கிடைத்தது. அது ஒரு புதையல். காரணம், அதில் அரசியல் கட்டுரைகளை விட பொதுவான நகைச்சுவை கட்டுரைகள்தான் அதிகம். அந்தப் புத்தகத்திலிருந்து பக்கத்திற்குப் பக்கம் நகைச்சுவை. உதிர்வதுடன், புத்தகம் சற்று பழசு என்பதால் பக்கங்களும் உதிரும்!  அதனால் அதை ஒரு அட்டைப்பெட்டியில் வைத்து இருப்பேன்.)

பின்னால் அட்லாண்டாவில் உள்ள எமரி சர்வகலாசாலை லைப்ரரியில்  மிக மிகப் பழைய புத்தகங்களைப். பாதுகாப்பாக அட்டையில் செய்யப்பட்ட ‘உறைகளில்(SLEEVE) வைத்திருப்பதைப் பார்த்தேன். அது மாதிரி நானும்  ஒரு உறையைச் செய்து வைத்தேன்,  இந்தப் புத்தகத்திலிருந்து சில கட்டுரைகளை மொழிபெயர்த்தேன். அவை தினமணிக் கதிரில் பிரசுரம் ஆயிற்று.

சமீபத்திய ஆண்டுகளில் அமெரிக்கா போய் வந்து கொண்டிருக்கிறேன். அந்த விஜயங்களின் போது  கிட்டதட்ட 30 ஆர்ட் பக்வால்ட்டின் புத்தகங்களைத் தேடிப்பிடித்து வாங்கிவிட்டேன்.
 (பல நகைச்சுவை எழுத்தாளர்களை  LARRY WILDE  என்பவர்   பேட்டிகண்டு, அந்தப்  பேட்டிகளைத் தொகுத்துப் புத்தகமாகப் போட்டிருக்கிறார். அதில் ஆர்ட் பக்வால்ட்டியின் பேட்டியும் இருக்கிறது.  அந்தப் புத்தகத்தை 4,5 வருஷங்களுக்கு முன்பு படித்திருக்கிறேன்.  காலையில் வீட்டிலேயே பல செய்திதாள்களைப் படிப்பார். பகல் ஒருமணி வாக்கில் வாஷிங்டனில் உள்ள அவரது அலுவலகத்திற்கு வருவார். தன் செகரட்டரியை அழைத்து ஒரு கட்டுரையை அரை மணி நேரத்தில் டிக்டேட் செய்து விட்டுப் போய் விடுவார். செகரட்டரி அதை டைப் செய்து 200, 300 காபி போட்டோ காபி எடுத்து சுமார் 200, 300  பத்திரிகைகளுக்குத் தபாலில் அனுப்பிவிடுவார்.

புள்ளிகள்: சச்சின்........

பாரத ரத்னா சச்சின்

சச்சின் டெண்டுல்கர்  கொண்டாட்டத்தின் நம் பங்காக ”சச்சினும் நானும்” என்று ஒரு பதிவு எழுத எண்ணினேன்.  சச்சினை எனக்குத் தெரியாதது மட்டுமல்ல, கிரிக்கெட்டைப் பொருத்தவரை  நான் ஒரு பெர்னார்ட் ஷா. (எழுத்தைப் பொருத்தவரை அல்ல!) (கிரிக்கெட்டைப் பற்றி பெர்னார்ட் ஷா சொன்ன  ஒரு பொன்மொழி கிரிக்கெட்டை விடப் பிரபலம்,)
ஆரம்பத்திலிருந்து ஆரம்பிக்கிறேன்.
’பூஸ்ட் ஈஸ் தி சீக்ரெட் ஆஃப் மை எனர்ஜி” என்று கபில்தேவ் கூறும் விளம்பரத்தைப் பார்த்திருப்பீர்கள். 90-களில் அது பிரபலமான விளம்பரம்.
உலக கோப்பையை வென்றதும் இந்திய டீமின் காப்டன் கபில் தேவ் சூப்பர் ஸ்டார் ஆகிவிட்டார். நான் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த நிறுவனம்தான் பூஸ்ட் விளம்பரத்தை  உருவாக்கியது.
சில வருஷங்களுக்குப் பிறகு,சிறுவர்களை வளைத்துப் போட புதிய பூஸ்ட் விளம்பரத்தைத் தயார் பண்ண முனைந்தோம்.
அதன்படி உருவாக்கப்பட்ட விளம்பரம் இது தான்” ஒரு கிரிக்கெட் ஸ்டேடியத்தின் மைதானத்தில் கபில் தேவ் வெளுத்துக் கட்டுவதை,  கூட்டத்தில்  ஒரு பையன் ஆர்வத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அவன் உற்சாக மிகுதியால் எழுந்து நின்று கையை உயர்த்தி, உரத்தக் குரலில் ” ”நானும் பூஸ்ட் சாப்பிட்டுப் பெரியவனானதும் கபில்தேவ் மாதிரி பெரிய கிரிக்கெட் வீரனாவேன்” என்று சொல்கிறான்.

இந்த பூஸ்ட் விளம்பரமும் பிரபலமாயிற்று. இதைத் தமிழில் முதலில் தயாரித்த போது கபில்தேவ் குரலில் பேசக்கூடிய ஒரு தமிழரை பம்பாயில் தேடிப்பிடித்து ரிகார்ட் செய்தது தனிக் கதை.
 இந்த கால கட்டத்தில் சச்சின் பிரபலமடைய ஆரம்பித்தார். எங்கள் கிரியேட்டிவ் டைரக்டருக்கு திடீரென்று ஒரு ஐடியா தோன்றியது. ”நான் கபில்தேவ் மாதிரி பெரிய கிரிக்கெட்டராக ஆவேன்” என்று சூளுரைத்த அந்தப் பையன் வளர்ந்து பெரியவனானதும், சச்சின் டெண்டுல்கராக ஆவது போல் மார்ஃபிங் செய்து  காட்டலாம், என்று ஐடியா கொடுத்தார். அப்படியே படம் எடுக்கப்பட்டது. அத்துடன்  ’பூஸ்ட் ஈஸ் த ஸீக்ரெட் ஆஃப மை எனர்ஜி’ என்று கபில் தேவ் சொன்னதும்  அந்த சிறுவன் (அதாவது, சச்சின்) அதை மாற்றி  ’பூஸ்ட் ஈஸ் த ஸீக்ரெட் ஆஃப் அவர்  எனர்ஜி’ என்று   கூறுவார். பின்னால் மேலும்  இருவரும் சேர்ந்து ஒரே குரலில் ’பூஸ்ட் ஈஸ் த ஸீக்ரெட் ஆஃப் அவர் எனர்ஜி’ என்று கூறுவதாக மாற்றப்பட்டது.

இந்த விளம்பரங்களும் பரபரப்பாகப் பிரபலமாகிவிட்டது.  ஒரு தொடர்ச்சியாகச் செய்யப்பட்ட  விளம்பரமாக இது பாராட்டும் பரிசும் பெற்றது.
இந்த விளம்பரப் படம் தயாரான சமயம் சச்சின் எங்கள் அலுவலகத்திற்கு வந்திருந்தாராம். (அந்த சமயத்தில் நான் சென்னை  வந்திருந்தேன்.).

 ’நான் ஒரு இந்தியன்” என்று ஒரு சமயம் சச்சின் சொன்னது எல்லோருக்கும் நினைவிருக்கும். அவர் இந்தியன் மட்டுமல்ல, பாரத ரத்னாவும் ஆகிவிட்டார்.
 சச்சினுக்கு வாழ்த்துகள்!
அமுல் விளம்பரம்

நான் ஒரு இங்கிலீஷ்காரன். 

  இங்கிலாந்தின் பிரதமராக (1885) இருந்தவர் லார்ட் பாமர்ஸ்டன் (  LORD PALMERSTON)
பாமர்ஸ்டனிடம் ஒரு ஃப்ரெஞ்சு தொழிலதிபருக்கு ஒரு வேலை ஆகவேண்டியிருந்தது. பாமர்ஸ்டனுக்கு ஐஸ் வைக்கும் உள் நோக்கத்துடன் அந்த தொழிலதிபர் சொன்னார்  **“நான்  ஃப்ரெஞ்சுக்காரனாக பிறந்திருக்காவிட்டால், இங்கிலீஷ்காரனாக இருக்க விரும்புவேன்.”

இதைக்கேட்ட லார்ட் பாமர்ஸ்டன், “ஓ அப்படியா! நான் இங்கிலீஷ்காரனாக பிறந்திருக்காவிட்டால்,  இங்கிலீஷ்காரனாக இருக்க விரும்புவேன்!”
நான் ஒரு இந்தியன் என்று ஒரு சமயம் சச்சின் சொன்னது  மாதிரி இவர் சொல்லவில்லையே தவிர ’நான் ஒரு  இங்கிலீஷ் காரன்’ என்று கூறாமல் கூறியிருக்கிறார்.

** If I was not born a Frenchman, I would wish to be an Englishman!"
 ** If I was not born  an  Englishman, I would wish to be an Englishman!"

ஒரு அசாதாரணப் பெண்: அருணிமா

சமீபத்தில் பரோடா ராமகிருஷ்ண மிஷன் மடத்தில் சுவாமி விவேகானந்தரின் 150 பிறந்த விழாவை, இரண்டு நாள் சர்வ தேச இளைஞர்கள் மகாநாடாகக் கொண்டாடினார்கள். 24 நாடுகளிலிருந்து பிரதிநிதிகள் வந்திருந்தனர். முன்னாள் குடியரசுத்தலைவர் அப்துல் கலாம் அவர்கள் அதில் உரை நிகழ்த்தினார்.
அமெரிக்காவிலிருக்கும் என் பேத்தி அருந்ததி அதில் கலந்து கொண்டாள். (அவள் ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில் நியூ ஜெர்சியில் உள்ள விவேகானந்தா வித்யாபீட் என்ற, இந்திய கலாசாரத்தை  போதிக்கும் பள்ளியில் பயில்கிறாள். அந்த அமைப்பிலிருந்து சுமார் 60 பேர்  (மாணவர்கள்+பெற்றோர்+ஆசிரியர்கள்) மகாநாட்டில் கலந்து கொண்டார்கள்.(ஆசிரியர்கள் எல்லாரும் தொண்டு பணி புரிபவர்கள். யாரும் சம்பளம் வாங்குவதில்லை!)
விவேகானந்தரின்  பிறந்தநாள்  விழாவில் பலர் உரை ஆற்றினார்கள். அவர்களில்,  அருணிமா சின்கா எனும் 25 வயது பெண்மணியும் ஒருவர்.  அவர் எவரஸ்ட் சிகரத்திற்குப் போய் வந்த வீராங்கனை.  எந்த ஒரு பெண்ணிற்கும் இது பெரிய சாதனைதான். அருணிமாவைப் பொறுத்த வரை இதை அசாதாரணமான சாதனை என்றுதான் கூறவேண்டும். காரணம், அவருக்கு ஒரு கால் கிடையாது! செயற்கைக் கால்தான்!
அருணிமா கால்களை இழந்தது எப்படி என்று துவங்கி,  மெய்சிலிர்க்கும் தகவல்கள் பலவற்றை என் பேத்தி அருந்ததி (வயது:15) என்னிடம் கூறினாள். அவளிடம். “நீயே ஒரு கட்டுரை எழுதிக் கொடு. என் பிளாக்கில் ஒரு பதிவாகப் போட்டு விடுகிறேன்” என்றேன்.
அருந்ததி   ஆர்வத்துடன் எழுதிக் கொடுத்த, நம்மை நெகிழ வைக்கும். அந்த ஆங்கிலக் கட்டுரை இதோ!

Arunima Sinha – An Inspiring Story
by Arundhati Johri

         Have you ever wondered what it would be like to climb Mt. Everest?

How about with an amputated leg?

Arunima Sinha, (25) the first lady in the world to climb Mt. Everest with an amputated leg, has an inspiring story behind her success.

            While aboard a train travelling from Lucknow to Delhi on the 11th of April, 2011, for an interview, she was threatened by a band of dacoits. The robbers had entered her train car, and were robbing and injuring the passengers.
Arunima resisted the robbers when they attempted to take her gold chain. In anger, they picked her up and threw her out the train, on to the adjacent railway tracks below. Unfortunately, a train was coming her way! The train ran over her leg. As she lay injured between the tracks, Arunima frantically called for help and screamed and screamed. To her dismay, no help came to her aid, as it was 1:00 a.m. in the morning. Forty-nine more trains passed over her all night long. “Yes,  I counted” she says!

ஒரு மன்னரின் சவால்

சமீபத்தில் ஒரு பொன்மொழிப் புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அதில் இருந்தஒருபொன்மொழி:  BE PREPARED TO SHOOT THE KING – FOR I WILL BE THE SOLDIER”  என்று இருந்தது.KING CHRISTAIN  என்ற் ஒரு அரசர் சொன்னது. 
 இது என்ன பெரிய பொன்மொழி, யாரோ ஒரு அரசர் சொன்னதால், அது பொன்மொழி ஆகிவிடுமா? என்று தோன்றியது. பொன்மொழிப் புத்தகத்தில் ஓரளவு விவரங்கள் இருந்தன.. விவரமாகத் தகவல்களை அறிய வலை வீசினேன். 

KING CHRISTAIN-ஐ பற்றிய   விவரங்கள் அடங்கிய THE YELLOW STAR என்ற புத்தகம் அகப்பட்டது.  அதை படித்தேன். அதில் இந்த பொன்மொழி தொடர்பான சம்பவம் விவரிக்கப் பட்டு இருந்தது. அதை இங்கு தருகிறேன்.

1940’ம் ஆண்டு. அந்த கால கட்டத்தில் டென்மார்க் நாட்டில், அந்த நாட்டுப் பிரஜைகள் மட்டுமே இருந்தனர். (அதாவது வெளிநாட்டினர் எவரும்  இல்லையாம்) மன்னர் கிங் க்ரிஸ்டியன் ஒவ்வொரு நாளும் குதிரை மீதமர்ந்து கோபன்ஹேகன் நகரை வலம் வருவாராம். எந்த விதமான பாதுகாப்பும் வைத்துக் கொள்ளமாட்டார். மக்களால் அதிகம் நேசிக்கப்படும் மன்னனுக்கு மக்களே பாதுகாப்பு என்பதில் அவருக்குச் சந்தேகமே இல்லை.

ஒரு மன்னரின் சவால்

சமீபத்தில் ஒரு பொன்மொழிப் புத்தகத்தைப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். அதில் இருந்த ஒரு பொன்மொழி:  BE PREPARED TO SHOT THE KING – FOR I WILL BE THE SOLDIER.” . 

 இது என்ன பெரிய பொன்மொழி, யாரோ ஒரு அரசர் சொன்னதால், அது பொன்மொழி ஆகிவிடுமா? என்று தோன்றியது. பொன்மொழிப் புத்தகத்தில் ஓரளவு விவரங்கள் இருந்தது. விவரமாகத் தகவல்களை அறிய வலை வீசினேன். 

KING CHRISTAIN-ஐ பற்றிய   விவரங்கள் அடங்கிய THE YELLOW STAR என்ற புத்தகம் அகப்பட்டது.  அதை படித்தேன். அதில் இந்த பொன்மொழி தொடர்பான சம்பவம் விவரிக்கப் பட்டு இருந்தது. அதை இங்கு தருகிறேன்.

1940’ம் ஆண்டு. அந்த கால கட்டத்தில் டென்மார்க் நாட்டில், அந்த நாட்டுப் பிரஜைகள் மட்டுமே இருந்தனர். (அதாவது வெளிநாட்டினர் எவரும்  இல்லையாம்.) மன்னர் கிங் க்ரிஸ்டியன் ஒவ்வொரு நாளும் குதிரை மீதமர்ந்து கோபன்ஹேகன் நகரை வலம் வருவாராம். எந்த விதமான பாதுகாப்பும் வைத்துக் கொள்ளமாட்டார். மக்களால் அதிகம் நேசிக்கப்படும் மன்னனுக்கு மக்களே பாதுகாப்பு என்பதில் அவருக்குச் சந்தேகமே இல்லை.. 

இரண்டாம் உலகப் போர் வேகமாகப் பரவிக்கொண்டிருந்த சமயம். நாஜிப் படைகள் டென்மார்க் எல்லையைச் சூழ்ந்து இருந்தன.

 ஒரு நாள் நாஜிகள் தங்கள் கொடியை அரண்மனை கொடிக் கம்பத்தில் ஏற்றிவிட்டனர். இதற்கு மன்னர் என்ன செய்யப்போகிறார் என்று மக்கள் (பயத்துடன்) கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நகர்வலம் வரும்போது நாஜி கொடியைப் பார்த்த மன்னர், ஒரு சிப்பாயை அனுப்பி அதை இறக்கச் சொன்னார்.

தங்கள் கொடி அகற்றப்பட்டதை மறுநாள் பார்த்த நாஜி ராணுவ அதிகாரி, மன்னரைப் பார்க்கக் கோபத்துடன் வந்தார். “ எங்கள் கொடியை அகற்றியது யார்?” என்று கேட்டார்.”