September 12, 2013

ஜி-மெயிலில் வந்த கடிதம்


எனக்கு தினம் யார் யாரிடமிருந்தோ கடிதங்கள் வருகின்றன. லாட்டிரி பரிசு விழுந்ததாக இரண்டு கடிதமாவது வரும், அரசியல், ஆன்மீகம், புகைப்பட ஆல்பங்கள் என்று  பல. பெரும்பாலானவற்றை முதல் வேலையாக குப்பைத்  தொட்டிக்கு அனுப்பி விடுவேன். இன்று ஒரு  கடிதக் கவிதை வந்தது. அதை பதிவாகப் போடலாம் என்று எண்ணினேன். அதற்கு முன்பு ஒரு முன்னுரை எழுதுவது அவசியம்.
*                   *               *
இது 60-களில் நடந்த கதை. அந்த இளைஞன் புனேயில் ராணுவ மருத்துவக் கல்லூரியில் படித்து வந்தான்.   ஏ.எஃப்.எம்.சி எனப்படும்  (ARMED FORCES MEDICAL COLLEGE) மருத்துவக் கல்லூரி ஆரம்பித்த வருஷம் முதல் செட் மாணவர்களில் அவனும் ஒருவன். படிப்பில் கெட்டிக்காரன். எம்.பி.பி.எஸ் பரீட்சையில் புனே சர்வகலாசாலையிலேயே முதல் ரேங்க் மாணவனாகப் பாஸ் செய்தான்.
மேலே எம்.டி படிக்க வேண்டும் என்று அவன் விரும்பினான். எம். பி. பி. எஸ் முடிந்ததும் ராணுவத்தில் 2 (5 ?) ஆண்டுகள் பணி புரிய வேண்டும் என்ற நிபந்தனைக்குச் சம்மதம் தெரிவித்திருந்தான். (அதன் காரணமாக கல்லூரியில் இடமும்,  கட்டணத்தில் சலுகையும் அவனுக்குக் கிடைத்தது.) ஆகவே அவன் எம்.டி சேர அனுமதி கிடைக்கவில்லை.  (பிரபல மருந்து தயாரிப்பு கம்பெனி ஒன்று அவன் படிப்பிற்கு ஆகும் முழுச் செலவையும் ஏற்றுக் கொள்ள, தானாகவே முன் வந்தது!) அதை நிராகரிக்க வேண்டியதாகி விட்டது.

அவன் ராணுவத்தில் பணியாற்றத் துவங்கினான். பிறகு மேலே படிக்க அவனுக்கு அனுமதி தந்து விட்டார்கள் - ஒன்றிரண்டு நிபந்தனைகளுடன். அவனும் எம்.டி படிப்பில் சேர்ந்தான். இந்த சமயத்தில் பங்களா தேஷ் போர் துவங்கியது. அவனை டியூட்டிக்கு வரச் சொன்னார்கள்.
போர் முடிவதற்கு முந்தைய தினம் புனேயிலிருந்த அவனை அஸ்ஸாம் போகச் சொன்னார்கள். அங்கு சில ராணுவ வீரர்களுக்கு அவசர மருத்துவ சேவை செய்வதற்கு (என்று நினைக்கிறேன்). விமானப் படை விமானம். அஸ்ஸாமில் இந்திய எல்லையினருகில் பறந்து கொண்டிருந்த போது விமானத்தின் தொடர்பு விட்டுப் போய்விட்டது.

பயங்கர காட்டுப் பகுதியில் நடந்தே போய்த் தேடினார்கள். இரண்டு நாள் கழித்து, எரிந்த விமானத்தை கண்டு பிடித்தார்கள். விமானத்தில் சென்ற ஐந்து ராணுவ அதிகாரிகளும் பரிதாபமாக எரிந்து போயிருந்தார்கள்.


அந்த மருத்துவனின் ஈமச் சடங்குகளை நான் செய்தேன். அவன்: என் 26 வயது தம்பி.
இந்த விவரங்கள் இப்போதைக்குப் போதும்.   இனி கவிதை வடிவில் உள்ள கடிதத்தைத் தருகிறேன்..
*                   *           
Dear Sir: A poem by a young Indian Army Officer..
A brief note: It has been composed by a fourth generation, 24-year old career officer in the Indian Armed Forces, spurred by the report of the Sixth Pay Commission and an insensitive article written by a 'respectable' citizen of the country in a national daily on the armed forces and the pertinence of the Sixth Pay Commission therein.

This free-flowing verse has not been edited; it's to ensure that the originality of the angst is maintained. After all, when you are in pain, the language of expression is the last thing in your mind --Chandra
 ______________________
Dear Sir!
How you play with us, did you ever see?
 At Seven, I had decided what I wanted to be;
 I would serve you to the end,
 All these boundaries I would defend.


 Now you make me look like a fool,
 When at Seventeen and just out of school;
 Went to the place where they made "men out of boys"
 Lived a tough life …sacrificed a few joys…


In those days, I would see my 'civilian' friends,
 Living a life with the fashion trends;
 Enjoying their so called "College Days"
 While I sweated and bled in the sun and haze…
But I never thought twice about what where or why
 All I knew was when the time came, I'd be ready to do or die.


 At 21 and with my commission in hand,
 Under the glory of the parade and the band,
 I took the oath to protect you over land, air or sea,
 And make the supreme sacrifice when the need came to be.


 I stood there with a sense of recognition,
 But on that day I never had the premonition,
 that when the time came to give me my due,
 You'd just say," What is so great that you do?"


 Long back you promised a well to do life;
 And when I'm away, take care of my wife.
 You came and saw the hardships I live through,
 And I saw you make a note or two,
 And I hoped you would realise the worth of me;


 But now I know you'll never be able to see,
 Because you only see the glorified life of mine,
 Did you see the place where death looms all the time?
 Did you meet the man standing guard in the snow?
 The name of his newborn he does not know...
 Did you meet the man whose father breathed his last?
 While the sailor patrolled our seas so vast?


 You still know I'll not be the one to raise my voice
 I will stand tall and protect you in Punjab Himachal and Thois.


 But that's just me you have in the sun and rain,
 For now at Twenty Four, you make me think again;
 About the decision I made, Seven years back;
 Should I have chosen another life, some other track?


 Will I tell my son to follow my lead?
 Will I tell my son, you'll get all that you need?
 This is the country you will serve
 This country will give you all that you deserve?


 I heard you tell the world "India is shining"
 I told my men, that's a reason for us to be smiling
 This is the India you and I will defend!
 But tell me how long will you be able to pretend?
 You go on promise all that you may,
 But it's the souls of your own men you betray.


 Did you read how some of our eminent citizens
 Write about me and ridicule my very existence?
 I ask you to please come and see what I do,
 Come and have a look at what I go through
 Live my life just for a day
 Maybe you'll have something else to say?


 I will still risk my life without a sigh
 To keep your flag flying high
 but today I ask myself a question or two…
Oh India…. Why do I still serve you.

With warm regards,
Yours Sincerely,
xxxxxxx
Col
Dir (Coord & Pers)

4 comments:

  1. மதிப்பிற்குரிய திரு அகஸ்தியன் சார் அவர்களுக்கு,

    வணக்கம்.

    கவிதையின் நிஜம் சுடுகிறது. அரசாங்கத்தின் கவனத்திற்கு சென்று, நல்லது நடந்தால், நாட்டுக்கு நல்லது.

    முன்பெல்லாம், இராணுவத்தில் சேரச் சொல்லி, பத்திரிக்கைகளில் முழுப் பக்க விளம்பரம் வரும். இப்போது அந்த விளம்பரங்களைப் பார்த்து பல ஆண்டுகள் ஆகி விட்டதே.

    அன்புடன்

    திருமதி சுப்ரமணியம்

    ReplyDelete
  2. You should be proud your sibling gave his life in the call of his duty towards our Nation.
    The soldier in the poem has all the rights to be proud of protecting Mother India. His call for others to spend a day in his shoes is really a big challenge. Unfortunately in our 'democracy' the politicians enjoy the power sitting in the luxury of their offices and don't care for the men in the forward areas who have to remain vigil 24/7 and even their basic needs for hot food, protective gear for the icy terrain - while the minister, officers enjoy their days in partying in exclusive club houses. In my opinion all the officers in the army shall spend a week every month at least in the fronts to know the condition of the brave soldiers and provide them all help.

    ReplyDelete
  3. oddly reminicent of Rudyard Kipling"s style.This comes right at a time when arrogant and insensitive statements are made by vulgar politicians that recruitments are made to Army for sacrificing ones life

    ReplyDelete
  4. நிஜம்; சுடுகிறது. என்று மாறும் இந்த நிலை ?

    ReplyDelete

உங்கள் கருத்துகளை வரவேற்கிறேன் :