கடுகு தாளிப்பு

ஜி.பி.ஓ. வாழ்க்கை

2012-02-06T14:29:00.012+05:30

முக்கிய குறிப்பு:

தொடர்ந்து வராது. ஆனால்அவ்வப்போது தொடர்ந்து வரும்!

அறுபது வருஷத்திற்கு முந்தைய ஜெனரல் போஸ்டாபீஸில் நான் வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். பீச் ஸ்டேஷனில் இறங்கினதும் பிரம்மாண்ட கல் கட்டிடம் பிரமிப்பைத் தந்தது. உள்ளே போனேன். பெரிய ஹாலில் நிறைய தபால்காரர்கள் தபால்களைப் பிரித்து அடுக்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். வெளியே ஹாலில் வரிசையாக 15, 16 கவுன்டர்கள். மணியார்டர், ரிஜிஸ்தர், தபால் தலை, போஸ்டல் ஆர்டர் என்று. இந்த கவுன்டர்கள் சற்று உயரமாக இருக்கும். ஆகவே நாற்காலிகளில் உட்காருவது பரணில் ஏறுவது மாதிரி இருக்கும். (ஒன்று சொல்ல மறந்து விட்டேன். அந்த நாற்காலிகள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு இரும்பு சிம்மாசனம் மாதிரி பயங்கர சுமையாக இருக்கும். சுலபமாக நகர்த்தக்கூட முடியாது!)

எங்கு பார்த்தாலும் ஒரே சளசள ஒசைதான். போதாததற்கு டமால் டமால் என்ற முத்திரை குத்தும் ஓசை. (சமீபத்தில்தான் ஓசைப்படுத்தாத ரப்பர் ஸ்டாம்புகளைக் கொண்டு வந்திருக்கிறார்கள் தபால் நிலையங்களில்!) எங்கு பார்த்தாலும் தபால் கார்டுகள், ரிகார்டுகள். தபால் பைகளை லேபிள் வைத்துக் கட்டி அரக்கு சீல் வைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். சின்ன மின்சார ஹீட்டரில் சாம்பார் கொதிப்பது போல் அரக்கு உருகி தளதளத்துக் கொண்டிருந்தது. எங்கும் அரக்கு நெடி, புகை. (மாசுக் கட்டுப்பாடு என்ற வார்த்தையை யாரும் கேள்விப்பட்டிராத காலகட்டம்)

உயரமான கூரைகளில் உள்ள சாரங்களில் நிறையப் புறாக்கள். அவை குமுகுமு என்று தங்கள் மொழியில் ஓசைப்படுத்தின. மத்திய அரசில் வேலை என்று பெருமிதத்துடன் வந்தால் ஒரு மினி கொத்தவால் சாவடியாக இருக்கிறதே ஆபீஸ்!

‘‘உங்களை ரிஜிஸ்ட்ரேஜன் டிபார்ட்மெண்டிற்குப் போட்டிருக்கிறேன். ஏம்பா... இவரை ஹெட்கிளார்க்கிட்ட அழைச்சிட்டு போ. புதுசா வேலைக்குச் சேர்ந்திருக்கார்’’ என்றார் ஸ்டாஃப் செக் ஷனில் இருந்த உதவி பிரசிடென்ஸி போஸ்ட் மாஸ்டர். அங்கு போனேன். நிறைய பேர் ரிஜிஸ்தர் தபால்களை பீட் படி பிரித்துக கொடுத்தார்கள். வேறு சிலர் பீட் வாரியாக அந்த தபால்களின் எண்கள், எந்த ஊரிலிருந்து வருபவை போன்ற விவரங்களை டெலிவரி ஷீட்டில் கார்பன் பேப்பர் வைத்து எழுதிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

என்னிடம் கொடுத்து எழுதச் சொன்னார். ‘‘87 மதுரை, 105 பெங்களூர், 27 அரக்கோணம், 25 மண்ணடி’’ என்று வரிசையாக எழுதினேன். ‘‘சீக்கிரம். வேகமாக எழுதுங்க. டெலிவரிக்கு டைம் ஆயிடுத்து. மணி அடிச்சுடுவாங்க சரியா பதினொண்ணரைக்கு’’ என்று ஒருத்தர் சொன்னார். ‘‘சரி, மொத்தமாக எத்தனை லெட்டர்னு எழுதுங்க... இந்தாப்பா 17’ம் நம்பர் பீட் யாருய்யா... வேலு, வாய்யா, இந்தா எண்ணிப் பார்த்து கையெழுத்து போட்டு எடுத்துக்கிட்டுப் போ. 17ம் பீட்டுக்கு இன்ஷுரன்ஸ் தபால் ஒண்ணு இருக்குதாம். உள்ளே கூண்டிலே போய் வாங்கிக்கோ’’ என்றார். (இவர் சூபர்வைசர் என்று பின்னால் தெரிந்தது)

திடீரென்று மணி அடித்தது. யாரோ மந்திரக்கோலைச் சுழற்றியது போல், சட்டென்று நிசப்தம் ஏற்பட்டது. தபால்காரர்கள் அத்தனை பேரும் சடசடவென்று மேல் மாடிக்குப் போய் விட்டார்கள். எனக்கு எல்லாமே பிரமிப்பாக இருந்தது. ‘‘புதுசா.. ஜாயின் ஆகியிருக்கிங்களா?’’ என்று ஒருத்தர் கேட்டார்.

‘‘ஆமாம்... ஒரு மணிக்கு இத்தனை ரிஜிஸ்டர் தபால்களா?’’

‘‘ஆமாம்... மத்தியானம் ஒரு மணியிலிருந்து கவுன்டரில் கியூ நின்று கொண்டே இருக்கும். ரிசர்வ் பாங்க், பாரி அண்ட் கோ, பெஸ்ட் அண்ட் கோ, ஸ்டேட் பாங்க், கர்டன் அண்ட் வுட்ரஃப் என்று பல கம்பெனிகளிலிருந்து 50, 60 என்று ரிஜிஸ்டர் தபால்களைக் கொண்டு வருவார்கள். ரிஜிஸ்தர் தபால்களை கணக்குப் பண்ணி வாங்க வேண்டும். அப்புறம் அவைகளைப் பிரித்து வெவ்வேறு டெஸ்பாட்ச் மேஜைக்குக் கொடுக்க வேண்டும். எண்ணிக் கொடுத்து கையெழுத்து வாங்கிக் கொள்ள வேண்டும். சாயங்காலம் கவுன்டரை மூடியதும் நீங்கள் வாங்கிய மொத்த ரிஜிஸ்டர் தபால்களின் எண்ணிக்கையும் நீங்கள் கொடுத்துக் கையெழுத்து வாங்கிக் கொண்ட தபால்களின் எண்ணிக்கையும் ஒத்துப்போக வேண்டும். ஒன்று குறைந்தாலும் ஆபத்துதான்...’’

‘‘அப்படியா?’’ என்றேன். என் முகத்தில் லேசான பயத்தின் அறிகுறி தோன்றி இருக்க வேண்டும்.
(தொட..........ரும்!)

புள்ளிகள்: குழந்தை மாதிரி தூங்கினேன்

2012-02-06T13:33:00.002+05:30

அமெரிக்க அதிபராக நிற்கப் போட்டியிட ஜார்ஜ் புஷ் விரும்பினார். அதே கட்சியைச் சேர்ந்த DOLE-ம் போட்டியிட விரும்பினார். யாருக்கு கட்சி சீட் கிடைக்கும் என்று சஸ்பென்ஸாக இருந்தது. கடைசியில் ஜார்ஜ் புஷ்ஷுக்கு டிக்கட் தரப்பட்டது.
வாய்ப்பை இழந்த DOLE -யிடம் ஒரு பத்திரிகை நிருபர் கேட்டார். ''இந்தத் தோல்வியை நீங்கள் எப்படி எடுத்துக் கொண்டீர்கள்?'' அதற்கு DOLE ‌சொன்னார்: ''பத்திரிகைகளில் வந்த விவரங்கள் மாதிரி எல்லாம் நான் தோல்வியை எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. நமக்கு டிக்கட் இல்லை என்று தெரிந்த அன்று இரவு குழந்தை மாதிரி தூங்கினேன். ஆமாம்... இரண்டு மணிக்கு ஒரு தரம் விழித்து எழுந்து அழுதேன்...'' என்றார் குறும்பாக!

ஒரு பெண்ணின் இருதயம்

2012-01-25T13:36:00.001+05:30

உலகத்தின் முதல் இருதய மாற்று ஆபரேஷனை வெற்றிகரமாகச் செய்த தென் ஆப்பிரிக்க டாக்டர் கிரிஸ்டியான் பர்னார்ட் ‘ஒன் லைஃப்’ என்ற தலைப்பில் தன் சுயசரிதத்தை எழுதியிருக்கிறார். அதில் ‘ஹார்ட் ட்ரான்ஸ்ப்ளான்ட்’ என்ற பாகத்திலிருந்து ஒரு சில பகுதிகள்

‘‘லாயி வாஷ்கான்ஸ்கியின் இதயம் மோசமடைந்திருந்தது. தகுந்த மாற்று இருதயம் கிடைத்தவுடன் அவருக்கு புதிய இதயத்தைப் பொருத்த காத்துக் கொண்டிருந்தோம்.

கார் விபத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்ட டெனிஸ் டார்வல் என்ற 24 வயதுப் பெண்ணின் இருதயம் எங்களுக்குக் கிடைத்தது. இதோ டெனிஸின் தந்தை கூறுவதைக் கேளுங்கள்:

‘‘புதிய கார் வாங்கியிருந்தோம். நான், என் மனைவி, பெண் டெனிஸ், பையன் கீத் எல்‌லாரும் கடைத் தெருவுக்குச் சென்றோம். கேக் வாங்க என் மனைவியும் டெனிஸும் சென்றார்கள். நாங்களிருவரும் காரில் உட்கார்ந்து இருந்தோம்.

‘‘என்ன இன்னும் வரக் காணோமே?’’ என்று சொல்லிக் கொண்டே கீத் காரிலிருந்து இறங்கிப் பார்த்தான்.

‘‘தூரத்தில் வருகிறார்கள்’’ என்றான். அவன் சொன்ன சில செகண்ட்கள் கழித்து பலத்த ஓசை கேட்டது. டயர்கள் கிரீச்சிட்டன.

‘‘அப்பா... ஏதோ ஒரு கார் ஆக்சிடெண்ட் ஆகிவிட்டது... அப்பா, நம் டெனிஸும் அம்மாவும்தான் அகப்பட்டுக் கொண்டு இருக்கிறார்கள்...’’

அடுத்த கணம் அங்கு சென்றோம். ரோடு நடுவில் ரத்த வெள்ளத்தில் என் மனைவி கிடந்தாள். என் பெண்ணும் மயங்கிக் கிடந்தாள். அவள் முகத்தில் பலத்த காயங்கள். வாய், காது வழியாக ரத்தம் வெளிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது. ஆம்புலன்ஸ் வந்துசேர்ந்தது.

ஆஸ்பத்திரிக்கு நான் போனபோது என் மனைவி இறந்து விட்டாள் என்று கூறினார்கள். அவள் ஆம்புலன்ஸில் செல்லும் போதே இறந்து விட்டிருந்தாள்.

என் கண்மணி டெனிஸ் வலியால் முனகிக் கொண்டிருந்தாள். எமர்ஜென்ஸி அறைக்குள் எடுத்துச் சென்றார்கள். அவள் மூக்கிற்குள் ட்யூப் செருகி இருந்தார்கள். அக்காட்சி என் வயிற்றைப் பிசைந்தது.

டாக்டர் பேஸ்மென் என்னைத் தனி அறைக்கு அழைத்துச் சென்று ஓய்வாக இருக்கச் ‌சொன்னார்.

‘‘அப்பா... நீங்கள் வீட்டுக்குப் போங்க. நான் இங்கு வெய்ட் பண்றேன்’’ என்றான் என் மகன்.

‘‘வீடு! என்ன வீடு? அங்கு யார் இருக்கிறார்கள்? அங்கு எதற்காகப் போக வேண்டும்?’’

இரவு பத்து மணி வாக்கில் டாக்டர் பேஸ்மனும் டாக்டர் வென்டரும் வந்தார்கள். டெனிஸை நான் பார்க்க என்னை அழைத்துச் செல்ல வருகிறார்கள் என்று எண்ணினேன்.

‘‘டார்வென். உஙகளுடன் முக்கிய விஷயம் ஒன்றைப் பேச வேண்டும். சற்று நிதானமாகப் பேசலாம்’’ என்றனர்.

‘‘மிஸ்டர் டார்வென். எங்களால் முடிந்த எல்லாவற்றையும் செய்து விட்டோம். உங்கள் பெண் பிழைப்பது துர்லபம் என்று மூளை நிபுணர் கூறுகிறார்.’’

‘‘அது என் துரதிர்ஷ்டம்.’’

‘‘ஒரு சமாசசாரம். உங்கள் பையனைச் சற்று வெளியே போய் இருக்கச் சொல்கிறீர்களா?’’

அவன் போன பிறகு டாக்டர் கூறினார். ‘‘உங்கள் பெண்ணைக் காப்பாற்ற இயலாது. காரணம் அவளுக்கு ஏற்பட்டுள்ள காயங்கள் மிகவும் பலமானவை. இந்த ஆஸ்பத்திரியில் ஒரு ஆசாமி இருக்கிறார். அவரது உயிரை நாங்கள் காப்பாற்ற முடியும் நீஙகள் அனுமதி கொடுத்தால்’’

‘‘என்ன அனுமதி?’’

‘‘டெனிஸின் இருதயத்தை எடுத்து அவருக்குப் பொருந்தலாம் என்று நினைக்கிறோம்...’’

எனக்கு கிட்டத்தட்ட நான்கு முழு நிமிடங்கள் பிடித்தன இதைப் பற்றி முடிவு எடுக்க. எனு் குழந்தை செத்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அவள் ஹார்ட்டைப் பற்றி நான் முடிவு எடுக்க வேண்டும்.

டெனிஸ்! அவளைப் பற்றி எண்ணிப் பார்த்தேன். என்னுடைய பிறந்த நாளுக்கு ஒரு கேக் பரிசு கொடுத்தாள். அதில் ஹார்ட் படம்! ‘அப்பா உங்களை நான் நேசிக்கிறேன்’ என்ற வாசகம். அவள் பாங்கில் வேலைக்குச் சேர்ந்த முதல் மாதச் சம்பளத்தில் எனக்கு ஒர பாத் கவுன் வாங்கித் தந்ததும் நினைவுக்கு வருகிறது. கொடுப்பது என்றால் அவளுக்கு குஷி என்று நினைத்தேன். ஏன், அவளிடமே டாக்டர் பேஸ்மென் கேட்டிருந்தால், ‘‘தாராளமாக என் இருதயத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்’’ என்று துளிக்கூட யோசிக்காமல் சொல்லியிருப்பாள்.

டாக்டர் பேஸ்மனைப் பார்த்தேன். ‘‘ஒரு உயிர் இறந்து கொண்டிருக்கிறது. அதை நாம் காப்பாற்ற முடியவில்லையே’’ என்ற வருத்தம் அவர் முகத்தில் தெரிந்தது. ‘‘அவளால் அதிக நேரம் உயிர்வாழ முடியாது. குறைந்தபட்சம் வேறொருவராவது பிழைக்கட்டுமே.’’

நான் மட்டும் அனுமதி கொடுக்காது இருந்தால் எனக்கு மன அமைதியே கிடைத்திராது. அவளே என் மனச்சாட்சியாக மாறி, ‘‘ஏன் அப்பா, ஏன் அனுமதி தரவில்லை? ஒரு ஆள் பிழைக்க உதவி செய்ய ஏன் மறுத்தீர்கள்?’’ என்று கேட்டிருப்பாள்.

டாக்டர் ஒரு காகிதத்தை என் முன் நீட்டினார். சிறிதும் சலனமின்றி ஒப்புதல் அளித்துக் கையெழுத்து இட்டேன்.

டெனிஸின் ஹார்ட்டை வெற்றிகரமாக வாஷ்கான்ஸ்கிக்குப் பொருத்தினோம்.’’

அன்புடையீர்......

2012-01-25T13:35:00.000+05:30

அன்புடையீர்...
வணக்கம்.
என் வலைப்பூவில் ஏதோ பிரச்சினை ஏற்பட்டுள்ளது என்று நினைக்கிறேன்.
நானே போடும் பின்னூட்டங்கள் கூட வரவில்லை என்றல் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்! :)
தொடராகப் பதிவுகள் வரவில்லை.
என்ன.. என்ன சொல்கிறீர்கள்? பதிவுகளில் சுவை
இல்லை என்றா? அது பற்றி பலர் சொன்ன சிகிச்சை: எழுதுபவரை மாற்றுங்கள்!
- -- --
பொதுவான கருத்துகள் எழுத விரும்புபவர்கள்
இங்கு பின்னூட்டமாகப் போடலாம்.
-கடுகு